Geocaching

Zat vanmiddag bij het standbeeld met Jules.
Zag ze aankomen in de verte.
Zij met een rood rugzakje, hij met een GPS in zijn hand.
Ik denk moeder en zoon.
Beiden wat gebogen, zo nu en dan stilstaand, een polletje opzij schuivend, voorzichtig onderaan de rand van een bankje voelend, en weer door.
Bent u iets kwijt, vroeg ik.
Nee, zei de vrouw, zonder op te kijken, wij zoeken iets.
Ik dacht na over het verschil.
De zoon had ook een rugzakje, een blauwe.
Geocachen, zei hij. Nooit van gehoord?
Nog nooit, zei ik.
Hij zette zijn rugzak op de grond en keek op zijn GPS.
Het is een spel op internet, zei hij. Mensen verstoppen dingen en die kunnen anderen dan weer gaan zoeken via mappen en coördinaten. Het kan van alles zijn. Meestal is het zo’n busje waar de filmrolletjes in zaten vroeger. Als je het open maakt zit er vaak een papiertje in. Daarop schrijf je je naam en de datum.
En dan? vroeg ik.
Dan leg je het weer terug, voor de volgende.
Natuurlijk.
De juiste coördinaten liggen bij dat bankje, zei hij, precies daar.
Hij wees met zijn GPS trefzeker naar het middelste bankje, een paar meter verderop.
Maar daar ligt niets hoor, riep de vrouw. Ik heb al gekeken.
Ze liep over het grasveld, tilde een steen op en legde hem weer terug.
Geocachen, zei ik, alsof het de naam van een nieuw continent was, kan je er ook iets mee winnen?
Nee, niets, zei de zoon, het gaat om het spel.
Zit er dan een spirituele beweging achter, vroeg ik. Het ruikt naar iets hogers.
Nee, zei de vrouw, die weer naast ons stond, maar het heeft inderdaad iets spiritueels, daar heb je gelijk in.
Ze moest uit rusten van al het gezoek.
Het is net als kunst, zei de zoon, zo moet je het zien. Het heeft niet echt nut, maar het is wel heel leuk.
Maar hoe kwam je er op, wilde ik weten.
Via een collega. Zo gaat dat.
En het is verslavend, zei de moeder.
Ze gaf me haar kaartje. Een vrolijk ontwerp met veel oranje en geel.
Astrologie en handanalyse, las is. Hengelo.
Zijn jullie helemaal uit Hengelo gekomen?
Ja, maar we waren de hele middag al druk op het Centraal Station hoor. En maar zoeken.
We zijn ook een keer helemaal naar Duitsland gegaan.

De moeder liep naar de kaderand en zocht verder.
De zoon haalde een stapel papieren uit zijn rugzak en ging erbij zitten.
Kijk, zei hij. We moeten ook nog dingen invullen. U komt uit Amsterdam?
Klopt, zei ik.
Dit gaat over pleinen. Het zijn foto’s en de bedoeling is dat ik de namen erbij zet.
We keken naar de foto’s en vulden de namen in, maar verder dan het Beursplein en het Mercatorplein kwamen we niet.
Hier, riep de moeder ineens. Hier! Ik heb ‘m! Ik heb ‘m!!
Het bleek een lege dop van een vulpen te zijn.

We zochten nog lang, met z’n drieën, maar vonden niets.
Jules werd het zat en begon te blaffen.
En toen gingen ze weer terug naar Hengelo.

Ik ben ondertussen lid geworden van de Geocachinggroep op Flickr en heb de website bestudeerd.
“Geocachen, waar je zelf de zoekmachine bent.” A real Game in the Real World.
Een uitvinding.
Padvinderij 2.0 maar dan meta.
Het geeft een spannende dimensie aan een reisje want je deelt een gemeenschappelijk maar ongewis doel. (Geocachen doe je volgens mij niet in je eentje.) Je bent op een unieke manier verbonden met de ander. (De ander bestaat in het ding, maar dan moet je die wel eerst zien te vinden.) Wat je gemeen hebt zijn al die verstopte dingen bij elkaar, in de openbare ruimte, heimelijk wachtend gevonden te worden. Het verhaal begint op internet en zet zich dan door in het echte leven. Beide werelden vallen uiteindelijk samen.
Je deelt een geheim.

www.geocaching.com

(fotonabewerking: Marco Raaphorst)

Tags: rvu2