photo from mediame: karin-k

Kilroy Was Here

I always thought that Kilroy grew up in Boston and loved to sneak away from school to see the Red Sox games looking over the wall in left field at Fenway Park. When the war broke out, he became an artillery observer and when his unit landed at Normandy, the locals felt that, with his nose, he looked like Charles De Gaulle. General Eisenhower decided to dress him as the French General posing in a fake headquarters to convince German spies that he was the French General marshaling troops for the real invasion. The Germans held their reserves waiting for the invasion led by De Gaulle which enabled the famous breakthrough at St Lo. After meeting De Gaulle nose to nose, he was returned to his unit where his buddies scrawled “Kilroy was here” wherever they went. Kilroy left the Army after the war to again see his beloved Red Sox at his favorite spot on the green monster.

If this story is not true, it should be.

(bron)

Gaten in het geheugen van Google

foto: http://www.groundswell.fi/sim/2007/11/

Welke telefoons kopen misdadigers? Zeker geen iPhone waar de GPS altijd van aan staat. Of ach nee, zelfs zonder GPS is iedereen te ‘tracen’. Naam: Cell ID. Google maakt er dankbaar gebruik van.

De Cell ID is een ID van een paaltje die op redelijk keine afstand van je mobieltje ervoor zorgt dat je gesprekken kunt voeren en kunt sms-en. Google heeft een Google Maps applicatie voor mobiele telefoons die er gebruik van maakt. Door jouw telcom aanbieder aan Google verstrekt (je vraagt je af waarom mobiel bellen zo duur moet zijn!). Handig om te zien waar je je precies bevindt en of er bijvoorbeeld een restaurant of hotel in de buurt zit. Of lees: handig voor Google.

“Ze hoeven niet alles van mij te weten!”

Ze weten alles al van je! Waar je bent en wat je doet. En Google heeft een beter geheugen dan jijzelf.

Maar stel nou dat je jouw mobiel aan de buurman meegeeft tijdens een vakantie? Dan ben jij dus ook op vakantie.

Of je zet hem uit.

Gaten in het geheugen van Google.

My Favorite

En als Locate Me een personage zou zijn?

Hoe moet Locate Me gaan klinken?

http://flickr.com/photos/raaphorst/

Een Braziliaan klinkt anders dan een Jordanees. Om maar iets te noemen.

Hoewel muziek aan globalisering onderhevig is – oh, is er dan nog muziek die niet uit Amerika of Engeland komt? – is er genoeg muziek te vinden die bepaald wordt door de locatie waar het gemaakt is. We kennen de Mali blues. Of neem de heerlijke Maracatu afkomstig uit Pernambuco. En ga zo maar door.

De Mali blues kan reizen. Mali blues opgenomen door een Malinees in Amerika kan nog steeds klinken als Mali blues. Maar vraag je Ry Cooder voor wat aanvullende slide-gitaar, dan vermengen we het. Dan horen we Mali en Amerika.

Muziek van Locate Me zou ons naar een plek moeten nemen. Een locatie. Als een Google Maps ballon.

“Bij ons in de Jordaan”

Je hebt natuurlijk ook muziek die niet land-gebonden is maar wel op de een of andere manier verbonden is aan een typische soort locatie. In HipHop (eigenlijk is de oude term Rap beter) hoor je de straat. In Gangstar Rap, de ghetto’s die de meeste mensen graag vermijden. Klassieke muziek bevindt zich in een grote zaal vol met mensen in (mantel)pakken. Spinvis zit op een zolderkamer ergens in een nieuwbouwwijk. De Punk komt uit de kelder. De Blues bevindt zich op een kruispunt ergens in de Delta op een snikhete dag. Nederlandse Rockmuziek komt uit Den Haag.

Als Locate Me zich zou beperken tot de Nederlandse muziek. Hoe zou deze dan klinken? Horen we dan Johnny Hoes, Spinvis, Rogier van Otterloo, Jan Akkerman, Skik, Frans Bauer, Direct, Normaal, Rowwen Hèze en vul maar in?

Wat nu als ik die muziek zou moeten schrijven? Hoe klinkt dan Den Haag, Amsterdam, Vlieland, Twente, Rotterdam? Moeten daar typische straatgeluiden bij? Maar de straat klinkt vrijwel overal hetzelfde. De menselijke stem? Jazeker! Een typisch accent moet hoorbaar zijn. Sjaak Bral, Jules Deelder, Danny de Munk, Herman Finkers, Bennie Jolink?

Een poos geleden probeerde ik Vlieland te laten klinken. Omdat Bert er verbleef. Ik zat in Den Haag. En stelde me voor hoe het daar klinkt. Een stuk muziek voor op de iPod, midden in de winter, het is al donker, aan het strand. Zonder stemmen. Want Vlieland heeft geen opvallend accent, volgens mij.

(bron)

Locate Me moet een karaktervolle stem krijgen. Op reis door eigen land via muziek. Klinkt als muziek in mijn oren!

Streetart, als honden

CC-BY foto: http://flickr.com/photos/marcogomes/

Net als honden (dank voor de vergelijking Meneer De Braker!) hebben wij mensen schijnbaar behoefte om onze sporen achter te laten.

Hier was ik.

Streetart. Eerste verschijningsvorm: muurschilderingen.

Streetart is spannend. Pure kunst, kunst van de straat. Streetart is een subcultuur. De makers zijn undercover, willen geheel of relatief anoniem blijven. Maar waarom? Om de stad op te leuken? Om ooit bekend te worden? Sommige streetart artiesten exposeren hun streetart op kunstexposities. Maar de ware streetart artiest blijft het juist ook op straat doen. Omdat het daar gebeurt. Omdat daar geen regels zijn. Omdat streetart daar thuis hoort. Een subcultuur die het liefst nooit mainstream worden wil. Hoewel de MTV’s en reclamemakers dat wel proberen.

Streetart is ergens allang ingeburgerd. Toch ligt de ware streetart nog steeds op straat. Voor een ieder to Locate Them.

Love Your Local Vandal

My first iPhone

Kwam T tegen.
“Stop!” zei hij.
We stonden vijf meter van elkaar. Hij haalde zijn toestel tevoorschijn en maakte een foto.
“Een iPhone!” riep ik.
“Ja,” zei T, “kijk maar”.
Ik liep naar hem toe en samen keken we naar de foto, die beeldvullend op het scherm verscheen. Daar stond ik.
“Dit is de eerste iPhone die ik zie”, zei ik.
T schoof met zijn vingers over het scherm.
“Hier,” zei hij, “dit is ook geweldig”. Ploep. Een blauw puntje, op een kaart.
“Hier staan we nu”, zei T.
“Je GPS!”
“Ja, en nu verstuur ik ‘m naar Flickr. Zo!”

Geocaching

Zat vanmiddag bij het standbeeld met Jules.
Zag ze aankomen in de verte.
Zij met een rood rugzakje, hij met een GPS in zijn hand.
Ik denk moeder en zoon.
Beiden wat gebogen, zo nu en dan stilstaand, een polletje opzij schuivend, voorzichtig onderaan de rand van een bankje voelend, en weer door.
Bent u iets kwijt, vroeg ik.
Nee, zei de vrouw, zonder op te kijken, wij zoeken iets.
Ik dacht na over het verschil.
De zoon had ook een rugzakje, een blauwe.
Geocachen, zei hij. Nooit van gehoord?
Nog nooit, zei ik.
Hij zette zijn rugzak op de grond en keek op zijn GPS.
Het is een spel op internet, zei hij. Mensen verstoppen dingen en die kunnen anderen dan weer gaan zoeken via mappen en coördinaten. Het kan van alles zijn. Meestal is het zo’n busje waar de filmrolletjes in zaten vroeger. Als je het open maakt zit er vaak een papiertje in. Daarop schrijf je je naam en de datum.
En dan? vroeg ik.
Dan leg je het weer terug, voor de volgende.
Natuurlijk.
De juiste coördinaten liggen bij dat bankje, zei hij, precies daar.
Hij wees met zijn GPS trefzeker naar het middelste bankje, een paar meter verderop.
Maar daar ligt niets hoor, riep de vrouw. Ik heb al gekeken.
Ze liep over het grasveld, tilde een steen op en legde hem weer terug.
Geocachen, zei ik, alsof het de naam van een nieuw continent was, kan je er ook iets mee winnen?
Nee, niets, zei de zoon, het gaat om het spel.
Zit er dan een spirituele beweging achter, vroeg ik. Het ruikt naar iets hogers.
Nee, zei de vrouw, die weer naast ons stond, maar het heeft inderdaad iets spiritueels, daar heb je gelijk in.
Ze moest uit rusten van al het gezoek.
Het is net als kunst, zei de zoon, zo moet je het zien. Het heeft niet echt nut, maar het is wel heel leuk.
Maar hoe kwam je er op, wilde ik weten.
Via een collega. Zo gaat dat.
En het is verslavend, zei de moeder.
Ze gaf me haar kaartje. Een vrolijk ontwerp met veel oranje en geel.
Astrologie en handanalyse, las is. Hengelo.
Zijn jullie helemaal uit Hengelo gekomen?
Ja, maar we waren de hele middag al druk op het Centraal Station hoor. En maar zoeken.
We zijn ook een keer helemaal naar Duitsland gegaan.

De moeder liep naar de kaderand en zocht verder.
De zoon haalde een stapel papieren uit zijn rugzak en ging erbij zitten.
Kijk, zei hij. We moeten ook nog dingen invullen. U komt uit Amsterdam?
Klopt, zei ik.
Dit gaat over pleinen. Het zijn foto’s en de bedoeling is dat ik de namen erbij zet.
We keken naar de foto’s en vulden de namen in, maar verder dan het Beursplein en het Mercatorplein kwamen we niet.
Hier, riep de moeder ineens. Hier! Ik heb ‘m! Ik heb ‘m!!
Het bleek een lege dop van een vulpen te zijn.

We zochten nog lang, met z’n drieën, maar vonden niets.
Jules werd het zat en begon te blaffen.
En toen gingen ze weer terug naar Hengelo.

Ik ben ondertussen lid geworden van de Geocachinggroep op Flickr en heb de website bestudeerd.
“Geocachen, waar je zelf de zoekmachine bent.” A real Game in the Real World.
Een uitvinding.
Padvinderij 2.0 maar dan meta.
Het geeft een spannende dimensie aan een reisje want je deelt een gemeenschappelijk maar ongewis doel. (Geocachen doe je volgens mij niet in je eentje.) Je bent op een unieke manier verbonden met de ander. (De ander bestaat in het ding, maar dan moet je die wel eerst zien te vinden.) Wat je gemeen hebt zijn al die verstopte dingen bij elkaar, in de openbare ruimte, heimelijk wachtend gevonden te worden. Het verhaal begint op internet en zet zich dan door in het echte leven. Beide werelden vallen uiteindelijk samen.
Je deelt een geheim.

www.geocaching.com

(fotonabewerking: Marco Raaphorst)

Communication that matters.

picture from the Media Me pool: Double with Cream